ប្រវត្តិ​បុណ្យ ស៊ាំងវ៉ាឡង់តាំង ឬ​ទិវានៃ​ក្ដី​«ស្រឡាញ់»

Loading...

ក្នុងសម័យកាលបច្ចុប្បន្ន ច្រើនគ្នាណាស់ដែលគិតថា បុណ្យ ស៊ាំងវ៉ាឡង់តាំង (Saint Valentin day) គ្រាន់តែជាបុណ្យ​សង្សា ឬ​បុណ្យនៃក្ដីស្រឡាញ់ ហើយអ្នកខ្លះពីក្នុងចំណោមនេះ បានឆ្លៀតឱកាសពីបុណ្យស៊ាំងវ៉ាឡង់តាំង ដើម្បីរក​ទទួលទាន ដូច​ជាលក់ផ្កា ឬបង្កើតវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ នោះជាដើម។ តែការពិត និងប្រវត្តដើមនៃបុណ្យ ស៊ាំងវ៉ាឡង់តាំង មានចរិកផ្សេងពីនេះ ដែលជារឿងដែលគួរតែស្វែងយល់ និងដឹងថាតើអត្ថន័យដើម នៃពិធីបុណ្យនេះ មានលក្ខណៈ​បែបណា។

ជាដំបូងគេត្រូវយល់ថា ប្រវត្តិនៃស៊ាំងវ៉ាឡង់តាំង ឬ បុព្វជិករបស់ព្រះ ឈ្មោះ វ៉ាឡង់តាំង (Valentin) ជា​ប្រវត្តិ​ដែល​​មិន​​សូវ​​មាន​គេ​ស្គាល់ច្បាស់ ដូចគ្នានឹងប្រវត្តិរបស់តាណូអែល នៅក្នុងបុណ្យគ្រឹស្មាសយ៉ាងដូច្នេះដែរ។ ហើយ​ប្រវត្តិ​នៃ​​បុណ្យនេះ អាចនឹងមានភាពខុសគ្នាខ្លះៗ ទៅតាមពេលវេលា និងការស្រាវជ្រាវរកឃើញ នៃ​ប្រវត្តវិទូ​នានា និងទៅតាម​បំរែបម្រួល នៃឆន្ទះរបស់ព្រះវិហារសាសានាគ្រឹស្ទ៍។ តែទស្សនាវដ្ដីមនោរម្យ.អាំងហ្វូ សូមលើក​យកតែ ខ្លឹមសារ​សំខាន់ៗ​នៃព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​ឡាយ ដែលឈានទៅដល់ការប្រារព្ធ បុណ្យ​ស៊ាំងវ៉ាឡង់តាំង​ នេះមកជម្រាបជូនតែប៉ុណ្ណោះ។

គេនៅចាំបាន កាលពីប៉ុន្មានសតវត្សមុនគ្រឹស្ទិ៍សករាជ ដែលប្រវត្តិរបស់ បុណ្យស៊ាំង វ៉ាឡង់តាំង ទំនងជាបាន​ចាប់​ផ្ដើមពី​ចក្រភពរ៉ូម (Rome ប្រទេសអ៊ីតាលីសព្វថ្ងៃ)។ នៅពេលនោះ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំង បានយកថ្ងៃទី១៥ ខែកុម្ភះ ដើម្បី​ប្រារព្ធពិធី​បុណ្យ​មួយឈ្មោះ លូពើកាល់ (Lupercales) ក្នុងន័យឧទ្ទិសអោយ​ដល់អាទិទេព​មួយ​អង្គ ព្រះ​នាម ​ហ្វូនូស (Faunus)។

ព្រះអាទិទេព ហ្វូនូស ជារាជសន្តិវង្សជំនាន់ក្រោយ នៃព្រះអាទិទេពមួយអង្គទៀត ព្រះនាម សាទួន (Saturne ប្រៀប​នឹង ក្រូណូ ក្នុងព្រេងកថារបស់ជនជាតិក្រិច) ហើយព្រះហ្វូនូសនេះ ជាអាទិទេព​ដែលបានចុះមក​ការពារ​ហ្វូង​សត្វ​ស្រុក និង​អ្នកគង្វាល ពីពពួកសត្វចចកកាចសាហាវ ធ្វើអោយអ្នកស្រុកដាក់​រហសនាម​អោយ​ព្រះអង្គ​មួយ​ទៀត ហៅថា លូពើកាល់ (ជាភាសាខ្មែរ អាចនិយាយបានថា៖ អ្នកការពារទល់នឹងសត្វចចក)។

ហ្វូនូស ជាអាទិទេពដែលមានជើងនិងដងខ្លួន ជាជើងនិងដងខ្លួនរបស់សត្វពពែ ហើយអាទិទេពនេះ មាន​ដំណើរ​ទំនង​​ប្រហាក់ប្រហែលនឹង អាទិទេពមួយអង្គទៀត ឈ្មោះប៉ង់ (Pan) ក្នុងព្រេងកថារបស់ជនជាតិក្រិច។

នៅថ្ងៃទី១៥ខែកុម្ភះ បុព្វជិករបស់ហ្វូនូសចំនួន១២នាក់ ដែលសុទ្ធសឹងមានវ័យក្មេងៗនោះ បានប្រជុំគ្នា​នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំមួយ នៃ​លូពើកាល់ មានទីតាំងនៅជើងភ្នំប៉ាឡាតាំង (Palatin មានទីតាំងនៅក្បែរនឹងទីក្រុងរ៉ូម អ៊ីតាលី​សព្វ​ថ្ងៃ)។ បុព្វជិក​ដែល​ស្លៀកបាំងខ្លួន តែនឹងសំពត់ប៉ឹងមួយនោះ បានបូជាឧទ្ទិសទៅហ្វូនូស នូវសត្វពពែ​ឈ្មោល​មួយ​ក្បាល​។

ពួកគេ បានយកកាំបិត​ទៅចាក់កពពែ ដើម្បីអោយចេញឈាម ដាក់នៅពីមុខបុព្វជិក​ទាំង១២នាក់​នេះ។ បន្ទាប់មក​បុព្វជិក​ដដែល​ បានយកអំបោះ​ឡែនមួយដុំ ជ្រលក់ជាមួយនឹងទឹកដោះ មកជូត​ឈាម​នេះ​ចេញ​ពី​លើកាំបិត រួចអារជ្រៀក​ស្បែករបស់ពពែ​ឈ្មោលជា​ជំរៀកៗ បង្កើតបានជាខ្សែរតីជាច្រើនខ្សែរ។

ពិធីបុណ្យនេះ អនុញ្ញាតអោយក្រុមបុព្វជិក ដែលជាយុវជនពេញកម្លាំងទាំង១២នាក់ រត់ពាសពេញទីក្រុងរ៉ូម ជា​មួយ​នឹង​សំណើចសើចក្អាកក្អាយផង ហើយបានវាយទៅលើនារីក្មេងៗ ជាមួយនឹងខ្សែរតី ដែលទើបនឹងធ្វើរួច ពី​ស្បែក​សត្វ​ពពែ​ឈ្មោលមុននេះ។ ការវាយនេះ មកពីនៅក្នុងសម័យកាលនោះ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងមានជំនឿថា នឹង​ជួយ​អោយពួកនាង​មាន​ភាពត្រជាក់ត្រជុំ​ នៅក្នុងការប្រកបដំណាំដាំដុះ ឬធ្វើកិច្ចការរកស៊ីអ្វីក្ដី។

គំនូរគូរឡើងវិញ ពីការប្រារព្ធពិធី​បុណ្យ​លូពើកាល់៖

នៅពេលនោះ ក្នុងអំឡុងសតវត្សទី៣នៃគ្រឹសករាជ បុព្វជិកម្នាក់ឈ្មោះ វ៉ាឡង់តាំង ដែលមានឈ្មោះដើម វ៉ាឡង់តាំង ឌឺតែនី (Valentin de Terni) បានចុះមកជួយបណ្ដាគ្រឹស្ទ៍សានិកជន ដែលរងគ្រោះ​នឹង​រំពាត់​ខ្សែ​តី​នេះ។ នៅ​ក្រោយ​​ពេល​អន្តរាគម របស់បុព្វជិក វ៉ាឡង់តាំង ដែលល្បីឈ្មោះ ថាជាបុព្វជិកពូកែ​ខាង​ការ​ផ្សំផ្គុំ​គូ​ស្វាមីភរិយា តាមបែប​សាសនានៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​រូបនេះ អធិរាជក្លូដទី២ (Claude II) ដែលនិយមទំនៀម​ទំលាប់​ហ្គោទិក (Gothique) បាន​ចេញបញ្ជា​អោយ​ចាប់​បុព្វជិក​រូបនេះ ទៅដាក់ឃុំ។

(សូមចុចលើទំព័របន្ទាប់ ដើម្បីអានបន្ត)

1 2
Loading...

មតិយោបល់