Posts in ‘ប្រពៃណីទំនៀមទំលាប់’ Category

មហាសង្ក្រាន្ត​ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក២៥៦០ គ្រិស្ត​សករាជ២០១៦

មហាសង្ក្រាន្ត​ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក២៥៦០ គ្រិស្ត​សករាជ២០១៦

ព្រះពុទ្ធ​សករាជ​ព្រះ​សាសនា អតិ​ក្កន្តា​កន្លង​ទៅ​ហើយ​បាន ២៥៥៩ ត្រឹម​ថ្ងៃ​១៥​កើត ខែ​ពិសាខ លុះដល់​ថ្ងៃ​១​រោច ខែ​ពិសាខ ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក តទៅ​ចូល​ពុទ្ធសករាជ ២៥៦០ ។ នឹង​គណនា​ឆ្នាំវក​ឥឡូវនេះ​សង្ក្រាន្ត​ចូល​មក​នៅ​​ថ្ងៃ​ពុធ ៧ កើត ខែចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៣ ខែមេសា គ្រិស្តសករាជ ២០១៦ វេលា​ម៉ោង​២០​និង​០០​នាទី។

ពេល​នោះ​ ព្រះអាទិត្យ​ចេញពី​មីនរាសី ​ទៅ​ឋិត​នៅ​ឯ​មេសរាសី តាម​ផ្លូវ​គោ​វិ​ថី គឺ​ផ្លូវ​កណ្តាល ទើប​មាន​ទេវធីតា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ជា​មគ្គនាយិកា​ព្រះ​នាម ម​ណ្ឌា​ទេវី ជា​បុត្រី​ទី​៤​នៃ​កបិល​មហាព្រហ្ម ទ្រង់​គង់នៅ​ចា​តុ​ម្មហា​រា​ជិ​កា ទ្រង់​អម្ពរ​ពណ៌ អន លម្អ​នៅ​ព្រះ​កាណ៌​ដោយ​សៀតផ្កា​ច​ម៉្បា អ​ភ​រណៈ​ទ្រង់​កែវ​ពិទូរ្យ ភក្សាហារ​ទ្រង់​សោយ សប្បិ ព្រះ​ហស្ត​ស្តាំ​ទ្រង់​ម្ជុល ព្រ​ហស្ត​ឆ្វេង​ទ្រង់​ឈើច្រត់ ទ្រង់​គង់​ផ្ទំ​បើកព្រះនេត្រ​លើ​ខ្នង គ​ទ្រ​ភៈ (​សត្វ​លា​) ជា​ពាហនៈ។ ទើប​នាំ​អស់​ទេវបុត្រ​ទេវធីតា​ទាំង​មួយ​សែន​កោដិ​ ហោះ​ទៅ​កាន់ គុហា​កែវ​គន្ធ​មាលី នាទី​ភ្នំ​កៃលាស​ខេត្ត​ហិមពាន្ត ជាទី​តម្កល់​ទុក​នូវ​ព្រះ​សិរសា​កបិល​មហាព្រហ្ម ដែល​តម្កល់​លើ​ពានមាស នាំ​មក​ដង្ហែ​ប្រទក្សិណ​ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ​រាជ តាម​ផ្លូវ​ព្រះអាទិត្យ​ចរ​ចំនួន​៦០​នាទី (២៤​ម៉ោង​) ។ ទើប​នាំ​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក​កន្លែង​ដើម​វិញ ហើយ​ប្រជុំ​ទេវបុត្រ​ទេវធីតា​ ទាំង​មួយ​សែន​កោដិ​ចូល​ទៅ​ស្រង់ទឹក អនោតត្ត​មហា​ស្រះ ដែល​មានទឹក​ហូរ​ចេញពី​បំពង់​ថ្មកែវ ដែល​ជា​មាត់​គោ​ឧសភរាជ​ទាំង​៧​ត្រជាក់​ក្សេមក្សាន្ត ព្រះរាជ​ហឫទ័យ ហើយ​នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​សមាទាន​រក្សាសីល ដោយ​សោមនស្ស​រីករាយ​គ្រប់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ភគវតី​សភា​សាលា​ដែល​វិស្សកម្ម​ទេវបុត្រ​និមិត្ត​ ថ្វាយ​ដើម្បី​បន្ទោបង់​អពមង្គល​ ឱ្យ​ជ្រះស្រឡះ ហើយ​ចម្រើន​នូវ​សិរី​សួស្តី ជ័យ​មង្គល ជន្មាយុ​យឺនយូរ​ដល់​​ទេវតា និង​មនុស្ស​សត្វ​ផង​ទាំងឡាយ តាំងពី​ឆ្នាំ​ថ្មី​ចូល​មកនេះ បាន​ទូលំទូលាយ​សុខក្សេមក្សាន្ត​តរៀង​ទៅ។

- ថ្ងៃ​ពុធ ៧​កើត ខែចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៣ ខែមេសា គ្រិស្តសករាជ ២០១៦ វេលា​ម៉ោង​២០​និង​០០​នាទី ជា​ថ្ងៃ​ចូល​ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក (​ជា​វារៈ​មហាសង្ក្រាន្ត​)។
- ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍ ៨​កើត ខែចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៤ ខែមេសា គ្រិស្តសករាជ ២០១៦ ជា​វារៈ​វ័ន​បត។
- ថ្ងៃ​សុក្រ ៩​កើត ខែចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៥ ខែមេសា គ្រិស្តសករាជ ២០១៦ ជា​វារៈ​វ័ន​បត។
- ថ្ងៃ​សៅរ៍ ១០​កើត ខែចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៦ ខែមេសា គ្រិស្តសករាជ ២០១៦ នៅ​វេលា​ម៉ោង​០​និង​២៤​នាទី ១២​វិនាទី ជា​វារៈ​ឡើងស័ក គម្រប់​ជា​សង្ក្រាន្ត​បួន​ថ្ងៃ​ស្រេច​បរិបូណ៌ ចូល​ជាស​កល ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក ចុល្លសករាជ ១៣៧៨ និង មហាសករាជ ១៩៣៨ តទៅ។

នៅ​ក្នុង​ឱកាស​សង្ក្រាន្ត​ទាំង​បី​ថ្ងៃ សូម​អស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​​ប្រុស​ស្រី​ផង​ទាំងឡាយ រៀបចំ​ពលីការ គ្រឿង​សក្ការបូជា អុជ​ប្រទីបជ្វាលា ថ្វាយ​ព្រះ​រតនត្រ័យ និង​ទទួល​ស្វាគមន៍​ទេវបុត្រ ទេវធីតា​ឆ្នាំ​ថ្មី ហើយ​ខំ​លះបង់​ចិត្តអាក្រក់​អន្យតិរ្ថីយ៍​ ជា​ចិត្ត​អប្រិយ​ ជាប់​ដោយ​គំនុំគុំកួន​ព្យាបាទ​ឈ្នានីស ដែល​កើត​មាន​ក្នុង​ឆ្នាំ​ចាស់​​ឱ្យ​ជ្រះស្រឡះ​ តាំងចិត្ត​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ ប្រកបដោយ មេត្តា ករុណា មុទិតា ឧបេក្ខា និង​បញ្ញា ធ្វើបុណ្យ​សុន្ទរ៍ទាន​តាម​ប្រពៃណី រក្សាសីល​ប្រាំ​ឱ្យ​បាន​ជាប់​ជា​និច្ច នោះ​ទេវតា​នឹង​ឱ្យ​ពរ​សព្ទសាធុការ លោក​អ្នក​នឹង​មាន​សិរី​សួស្តី សុភមង្គល វិបុល​សុខ​គ្រប់​ប្រការ​ តាំងពី​ឆ្នាំ​ថ្មី​នេះ​តរៀង​ទៅ។

រណ្តាប់​ទទួល​ទេវតា

រណ្តាប់​ទទួល​ទេវតា​ តាម​ទំនៀម​ពី​បុរាណ​រៀង​រហូត​មក ត្រូវ​រៀប​រាន​ទទួល​ទេវតា​ នៅ​ខាង​មុខ​ផ្ទះ​មួយ​សម្រាប់​ តាំង​គ្រឿង​ពលីការ​ផ្សេង​ៗ​។ ត្រូវ​រៀប​ក្រាល​សំពត់​ពណ៌​ស ហើយ​រៀបចំ​នូវ​គ្រឿង​សក្ការបូជា​ទេវតា​ មាន​ជា​អាទិ៍ បាយសី​៩​ថ្នាក់​មួយគូ បាយសី​៧​ថ្នាក់​មួយគូ បាយសី​៥​ថ្នាក់​មួយគូ បាយសី​៣​ថ្នាក់​មួយគូ បាយសី​បា​៉​ឆា​ម​មួយគូ ស្លាធម៌​មួយគូ ទឹកអប់​មួយគូ ទៀន​៥​ធូប​៥ លា​ច​៥ ផ្កា​៥ ដាក់​លើ​ជើងពាន​១​គូ ចេកនួន​ចេកណាំវ៉ា​ ដាក់​លើ​ជើងពាន​មួយគូ ផ្លែ​ឈើ​១១​មុខ រៀប​ដាក់​លើ​ជើងពាន​១១​គូ ដូង​ឡៅ​មួយគូ ទឹក​ស្អាត​ពីរ​កែវ ។ ស្រេច​ហើយ​ នៅ​វេលា​ម៉ោង​ដែល​ទេវតា​ចុះ​មក ត្រូវ​ជួបជុំ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដើម្បី​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ នមស្ការ​ព្រះ​រតនត្រ័យ​សមាទានសីល ហើយ​តាំងចិត្ត​ឱ្យ​បាន​ស្អាត​បរិសុទ្ធ ​ជ្រះស្រឡះ​នូវ​មន្ទិល​ទាំងពួង តម្កល់ចិត្ត​រំពឹងគិត​ទៅ​លើ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃ ជាទី​ពឹង​ទីរឭក លុះ​ចប់​ពិធី​ទទួល​ទេវតា។

ចំពោះ​បាយសី​៩​ថ្នាក់ ៧​ថ្នាក់ ជា​ទំនៀម​មាន​ចែង ​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ព្រ​រាជពិធី​ទ្វាទសមាស និង​មាន​អនុវត្ត​នៅ​ព្រះ​បរមរាជវាំង តែ​ចំពោះ​ប្រជារាស្ត្រ​គួរ​ធ្វើ​ត្រឹម​៥​ថ្នាក់​ចុះ​មក ឬ​រៀប​ត្រឹម​គ្រឿង​សក្ការបូជា ដែល​មាន​ទៀន​ប្រាំ ធូប​ប្រាំ ស្លាធម៌​កូន​ចេក​មួយគូ ក៏​ល្មម​សមគួរ​ដែរ។ ចំពោះ​ផ្លែ​ឈើ សម្រាប់​ប្រជារាស្ត្រ​គួរ​រៀប​ឱ្យ​បាន​ត្រឹម​៣​ឬ​៥​មុខ ក៏​ជា​ការ​ប្រសើរ គឺ​រៀប​ទៅ​តាម​ធនធាន​របស់​ខ្លួន។ នៅ​គ្រប់​តង្វាយ​ទាំងអស់ ត្រូវ​ដាក់​ផ្កាម្លិះ​ភួង​ពីលើ​គ្រប់​តង្វាយ នៅ​លើ​ជើងពាន និង​លើ​បាយសី​ត្រូវ​ដោត​ទៀន​ហើយ​ដុត​បំភ្លឺ ។

ទំនាយ​ប្រចាំឆ្នាំកេណ្ឌ​ព្រះ​ពិរុណសាស្ដ្រ ៖

ឆ្នាំ​នេះ ភព​ចន្ទ ជា​អធិបតី ដឹកនាំ​ផ្លូវ​ទៅ​សុំ​ទឹកភ្លៀង​ពី​ស្ដេច​នាគ ហើយ​បាន​នាគ​២​បង្អុរ​ទឹកភ្លៀង​៥០០​មេ ​ដែល​ចែក​ចេញ​ជា ៖
- ​ចក្កវាឡ ២០០​មេ
-​ ព្រៃ​ហេមពាន្ដ ១៥០​មេ
-​ មហាសមុទ្រ ១០០​មេ
-​ និង​ជម្ពូទ្វីប​មនុស្សលោក​យើង​ មាន​ចំនួន​៥០​មេ បណ្ដាល​ឱ្យ​ទឹកភ្លៀង​នៅ​ដើមឆ្នាំ​តិច កណ្ដាល​ឆ្នាំ​ភ្លៀង​ល្អ និង​ចុងឆ្នាំ​ភ្លៀង​តិច។

កេណ្ឌ​ធា​រា​ទិ​គុណ ៖

ឆ្នាំ​នេះ​មាន​កេណ្ឌ​(២) ត្រូវ​ត្រង់​បឋវីធាតុ​ចុះ ទំនាយ​ថា មិន​ក្ដៅ​មិន​ត្រជាក់ មាន​ខ្ស​ល់​ព្យុះ​ខ្លាំង​ៗ​ជា​ច្រើន អាច​កើតហេតុ​ល្អ​អាក្រក់​អំពី​ដី។

ទំនាយ​ទឹកទន្លេ ៖

ឆ្នាំ​នេះ ទំនាយ​អំពី​ទឹកទន្លេ​មាន​សំណង់ ០ (​សូន្យ​) ទំនាយ​ថា ទឹកទន្លេ​បឹងបួ ទឹកជំនន់​ដោយ​ទឹកភ្លៀង មាន​ចំនួន​ច្រើន​ណាស់ ច្រើន​លើស​អស់​ឆ្នាំ​ទាំងពួង។

កេណ្ឌ​ធ​ញ្ញា​ហារ ៖

ឆ្នាំ​នេះ​មាន​កេណ្ឌ​(៤) មានឈ្មោះ​ថា ម​ជ្ឈិ​មា ទំនាយ​ថា ស្រូវ សំណាប ស្រែ​ចម្ការ នឹង​បាន​ផល​ពាក់កណ្តាល ខូចខាត​អស់​ពាក់កណ្ដាល ភោជនាហារ​បាន​ផល​ជា​មធ្យម​។ ប្រជានុរាស្ត្រ​មាន​សេចក្តីសុខ​ខ្លះ ទុក្ខ​ខ្លះ​ស្មើគ្នា។

ទំនាយ​ការ​ធ្វើស្រែ ៖

ទំនាយ​កេណ្ឌ​ការ​ធ្វើស្រែ​មាន​សេស​(៤) ទំនាយ​ថា ស្រែ​ដី​ទំនាប​និង​ស្រែ​ដី​ទួល​គ្រប់​ទីកន្លែង បាន​ផល​ល្អ​ដូច​គ្នា​ទាំង​២​យ៉ាង។

កេណ្ឌ​ព្រឹក្សា ៖

ឆ្នាំ​នេះ​ត្រូវ​ចំ​សេស​(៣) ត្រូវ​ត្រង់​ដើម​កកោះ​ជា​ស្ដេច មាន​ទំនាយ​ថា មនុស្ស​ផង​ទាំងឡាយ និង​មាន​កលិយុគ។

កេណ្ឌ​ព្រះអាទិត្យ ៖

ឆ្នាំ​នេះ​យានជំនិះ​របស់​ព្រះអាទិត្យ​ គឺ​សត្វ​ដំរី ទំនាយ​ថា ភ្លើង​កាច​សាហាវ​ស្រុក​នាម​នាគ ធ្វើ​យុទ្ធ​សង្គ្រាម​នឹង​ស្រុក​នាម​គ្រុឌ និង​នាម​កណ្ដុរ។

ទំនាយ​តាម​ថ្ងៃ​សង្ក្រាន្ត ទំនាយ​ថ្ងៃ​មហាសង្ក្រាន្ត ៖

ថ្ងៃ​ចូល​ឆ្នាំ​ - ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ពុធ ទំនាយ​ថា ឆ្នាំ​នោះ​ព្រះមហាក្សត្រ​នឹង​បាន​ភស្តុ​ភារ​បណ្ណាការ​មក​អំពី​ប្រទេស​ផ្សេង​ៗ ប៉ុន្តែ​នឹង​ចាញ់កូន​ខ្ចី​កូន​តូច ។ មនុស្ស​នឹង​ស្លាប់​ព្រោះ​ជំងឺ​ច្រើន ឱ្យ​ក្រែង​សត្វពាហនៈ គោ ក្របី និង​បាវបម្រើ។

ទំនាយ​ថ្ងៃ​វ័ន​បត - ថ្ងៃ​កណ្តាល​ត្រូវ​ នឹង​ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍​និង​ថ្ងៃ​សុក្រ ទំនាយ​ថា ឆ្នាំ​នោះ​កូន​ឈើ​នឹង​ថ្លៃ ម្ទេស​នឹង​មាន​តម្លៃ សត្វ​ត្មាត ក្អែក​ស្លាប់​ដោយ​ជំងឺ​អាសន្នរោគ សត្វព្រៃ​ទាំងឡាយ​នឹង​វិនាស​អន្តរាយ ​ទៅ​ដោយ​ប្រការ​ផ្សេង​ៗ រាជត្រកូល​ទាំងឡាយ​ នឹង​ក្តៅក្រហាយ​ចិត្តច្រើន​ជា​អនេក តែ​ឯ​ស្ត្រី​មេ​ម៉ាយ​នឹង​មាន​លាភ។

ទំនាយ​ថ្ងៃ​ឡើងស័ក - ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​សៅរ៍ ទំនាយ​ថា ឆ្នាំ​នោះ​ពពួក​ទាហាន ក្លាហាន​ទាំងឡាយ ប្រកបដោយ​សេចក្តីសុខ​និង​មាន​វិជ្ជាការ​ផ្សេង​ៗ ទោះបី​ធ្វើ​យុទ្ធ​សង្គ្រាម​នឹង​ប​ច្ចា​មិត្រ​គ្រប់​ទិស​ទី នឹង​មាន​ជ័យជម្នះ​គ្រប់ពេលវេលា ។ ទឹកធំ តែ​មាន​កើត​ចោរ​ខ្មួយ​ច្រើន។

ការ​កំណត់​ប្រតិទិនឆ្នាំ​នេះ​ ជា​ឆ្នាំ​ប្រក្រតី​មាស អធិកវារៈ អធិក​សុទិន ។ ខែចន្ទគតិ​ចំនួន​១២​ខែ ថ្ងៃ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ចន្ទគតិ មាន​ចំនួន​៣៥៥​ថ្ងៃ ដោយ​ខែជេស្ឋ​មាន​ចំនួន​៣០​ថ្ងៃ លើស​ពី​ខែ​ធម្មតា​មួយ​ថ្ងៃ ដែល​ជា​ទូទៅ​ខែជេស្ឋ​មាន​តែ​២៩​ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ថ្ងៃ​ក្នុង​ឆ្នាំ​សុរិយគតិ​មាន​ចំនួន​៣៦៦​ថ្ងៃ ។ ខែកុម្ភៈ ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៦ មាន​ចំនួន​២៩​ថ្ងៃ។

ចូល​វស្សា​នៅ​ថ្ងៃ​ពុធ ១​រោច ខែអាសាឍ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​២០ ខែកក្កដា គ្រិស្តសករាជ ២០១៦ ជា​វារៈ​ចូឡា​ធិ​ក បាន​ឫក្ស​២១ តិថី​១៥ ជា​កាល​វស្សានរដូវ​ត្រូវ​តាម​គន្លង​ប្រពៃណី​ពី​បុរាណ ដែល​មាន​ព្រះអាទិត្យ​ព្រះ​ចន្ទ​ចរ​ជា​ប្រធាន​ត្រឹមត្រូវ​តាម​ចក្ររាសី​ឱ្យ​បានដឹង​កំណត់​ទ្វាទសមាស ទើប​ធ្វើការ​សារពើ​បាន​ចម្រើន​នូវ​សិរី​សួស្តី ជ័យ​មង្គល​បរិបូណ៌​ហោង៕

បុណ្យភ្ជំ៖ យុវវ័យ​សម័យ​ថ្មី​ស្លៀក​ពាក់ ឲ្យ​ព្រះ​សង្ឃ​«បះ»​កេសា!

បុណ្យភ្ជំ៖ យុវវ័យ​សម័យ​ថ្មី​ស្លៀក​ពាក់ ឲ្យ​ព្រះ​សង្ឃ​«បះ»​កេសា!

«ស្រ្តី»សម័យទំនើប ឬសម័យបច្ចេកវិទ្យាថ្មី មួយចំនួន បានភ្លេចខ្លួន ដោយចូលទៅទីវត្តអារាម ក្នុងពិធីផ្សេងៗ ពិសេសពិធីបុណ្យភ្ជំបិណ្ឌ ដោយស្លៀកពាក់ដូចជាងកាត់មិនទាំន់រួច ឬស្លៀកពាក់ តាមរបៀបខ្វះក្រណាត់ ឬ​លុយទិញក្រណាត់ជាដើម។  បើទោះជាខ្លួនកំពុងធ្វើបុណ្យ សាងកុសល នៅចំពោះមុខព្រះសង្ឃក៏ដោយ តែ​សកម្មភាពដែលខ្លួនបង្ហាញ តាមសម្លៀកបំពាក់ កំពុងសាងបាបមួយយ៉ាងធ្ងន់ ដែលនាំឲ្យព្រះសង្ឃដាច់​អាបតិ្ត។

នៅចំពោះព្រឹត្តិការណ៍​សង្គមបែបនេះ អ្នកលេងហ្វេសប៊ុកដ៏ល្បីម្នាក់ លោក ឆាំ ឆានី បានបង្ហោះនូវពាក្យពេជ្រ ឌឺដងមួយចំនួន អមនឹងរូបភាពស្រ្តី ឬយុវតីមួយចំនួន ដែលស្លៀកពាក់ យ៉ាងស៊ិចស៊ី លេចលើ លេចក្រោម នៅ​ចំពោះមុខព្រះសង្ឃជាដើម។ ពាក្យពេជ្រនោះ មានន័យជាអាថ៌ថា៖ «នាងអើយនាងមុំ ឲ្យរៀមបងសុំ ចិត្តមុំ​បាន​ម្តង ព្រោះលោកក៏ជា ប្រុសដែរនួនល្អង បើម្លឹងៗម៉ង ឆ្លងភពម៉េចរួច។»

សម្រាប់លោក ចាន់ សីហា បានបង្ហាញនូវការហួសចិត្ត និងសោកស្តាយ ចំពោះយុវតីមួយចំនួនទាំងនោះ ហើយ​វាយតម្លៃពួកនាងៗទាំងនេះ ថាកំពុងឈ្លក់វង្វេង ធ្វើឲ្យវប្បធម៌ ទំនៀមទំលាប់ និងប្រពៃណីដ៏ល្អរបស់ខ្មែរ ត្រូវបាត់បង់។ លោកបញ្ជាក់យ៉ាងដូច្នេះថា៖ «អនិច្ចាក្រមសិល្បធម៌ខ្មែរ ដ៏ល្អល្អះ ផូរផង់ អស្ចារ្យ រាប់លានឆ្នាំ​មក​ហើយ ប្រែបែរជាមកធ្លាក់ដាំក្បាលចុះ ដោយមិនអាចស្រោចស្រង់បាន។ (...) ខន្តីៗៗៗៗៗៗ ណា​ញោម​ស្រីៗ សូមកុំប្រព្រឹត្តបែបនេះអី។»

យល់ផ្ទុយពីនេះ ម្ចាស់ហ្វេសប៊ូកម្នាក់ បានបង្ហាញការយល់ឃើញរបស់ខ្លួនថា ការស្លៀកខ្លី ឬលេចលើលេច​ក្រោមនោះ មិនជាការសំខាន់ឡើយ ព្រោះនេះគ្រាន់តែជាសំបកខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ ឲ្យតែមានចិត្តគោរព និង​ប្រតិបត្តិព្រះសង្ឃនោះ ជាការប្រពៃហើយ។ កញ្ញា សាង ប៊ុនម៉ៅ លើកឡើងទំនងជាចង់បង្ហាញថា ផ្ទុយនឹង​ទង្វើ អ្នកខ្លះបង្ហាញតាមសម្បកខាងក្រៅ ពីការគោរពស្រលាញ់ ចំពោះព្រះសង្ឃ តែក្នុងចិត្តវិញ មិនដែលទុក​ព្រះសង្ឃក្នុងចិត្តនោះឡើយ។ កញ្ញាបន្តថា៖ «មិនជាអ្វីទេ សម័យនេះទៅហើយ ភ្នែក ចិត្ត កាយព្រះអង្គ ក៏​ត្រូវ​បានព្រះអង្គសង្រួមផងទៅហើយដែរ។ (...) ជាការល្អ ឲ្យតែយុវជនចេះគោរព សំពះព្រះសង្ឃ គោរពសាសនា​បែប​នេះ ក៏បានសមគួរតាមប្រពៃណីដែរ។»

យ៉ាងណា ចំពោះការរិៈគន់ និងការបកស្រាយខាងលើ ក៏មានអ្នកលេងហ្វេសហ៊ូកម្នាក់ទៀត បានបង្ហាញនូវ​ការ​កោតសសើរចំពោះ ឯកអគ្គរដ្ឋទូតចក្រភពអង់គ្លេស និងភរិយា ដែលបានចូលរួម ក្នុងពិធីកាន់បិណ្ឌ​របស់​ខ្មែរ ក្នុងទឹកដីខ្មែរ ជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់សមញ្ញធម្មតា។ លោក ឈុន ឧត្តម បានជូនមគ្គផល ទៅកាន់លោក​ឯក​អគ្គរដ្ឋ​ទូត​ថា៖ «សូមកោតសរសើរ និងសូម​អនុមោទនា នូវទឹកចិត្ត ជ្រះថ្លារបស់គាត់»៕




ប្រេត​ទាំង​១២ពួក និង​ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​ក្នុង​រដូវ​បុណ្យ​ភ្ជុំ​បិណ្ឌ

ប្រេត​ទាំង​១២ពួក និង​ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​ក្នុង​រដូវ​បុណ្យ​ភ្ជុំ​បិណ្ឌ

ការបោះបាយបិណ្ឌ ជា «ពិធីបែបទំនៀមទម្លាប់» មួយ ដែលត្រូវធ្វើឡើង ដើម្បីជួយដល់ពពួក «កុណបាសិក្កក​ប្រេត» ដែលមិនអាចទទួលការឧទិ្ទផលបុណ្យ ពីសាច់ញាតិ ឬមិនមានសាច់ញាតិ ឧទិ្ទផលបុណ្យឲ្យ។ ការ​បោះ​បាយបិណ្ឌ នេះត្រូវបានរៀបចំឲ្យមានឡើង ចាប់តាំងពីថ្ងៃបិណ្ឌ១ ដល់បិណ្ឌទី១៥ ដែលជាថ្ងៃចុងក្រោយ ឬ​ហៅថា «ភ្ជុំបិណ្ឌ»។ តាមការអះអាង និងសរសេរក្នុងសៀវភៅមួយ ឈ្មោះថា «ប្រវត្តិប្រេត១២ពួក» ដោយ​ព្រះ​តេជគុណ យិន រតនសុធាវី បានលើកឡើងថា តាមការត្រាស់សម្តែង របស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ពពួកប្រេត មាន​ច្រើន​ប្រភេទ ដែលរួមមានប្រភេទ១២ពួក ប្រភេទ២១ពួក និងប្រភេទ៣ពួក។

ព្រះតេជគុណ បានលើកឡើងថា តាមព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់សម្តែង ពពួកប្រេត ដែលអាចទទួលយក «ការ​ឧទិ្ទសកុសល» បាននោះ មានតែពពួកប្រេត ដែលមានឈ្មោះថា «បរាតទោបជីប្រេត»ប៉ុណ្ណោះ។ សូម​បញ្ជាក់​ថា ប្រេតមានច្រើនប្រភេទ ពួកខ្លះមានឫទ្ធិ មានអំណាច អាចបណ្តាលឲ្យឃើញ វត្ថុឥដ្ឋារម្មណ៍ និងអនិដ្ឋារម្មណ៍​បាន។ ប្រេតពួកខ្លះ ពេលយប់ជាទេវតា សោយសុខសម្បត្តិក្នុងវិមាន តែពេលថ្ងៃ ជាប្រេតសោយទុក្ខវេទនា យ៉ាង​សែនខ្លោចផ្សា។ ពួកខ្លះអត់ឃ្លាន មានមាត់ប៉ិនម្ជុល។ ពួកខ្លះ ត្រូវស៊ីរបស់បដិកូល (របស់មិនស្អាត) ដូច​ជា​សាកសពសត្វជាដើម។ ជាមួយគ្នានេះ ព្រះតេជគុណ យិន រតនសុធាវី បានលើកយកប្រភេទ នៃ​ពួក​ប្រេត​១២ពួក មកធ្វើការពន្យល់ដូចខាងក្រោម៖

ប្រេតប្រភេទទី១ ឈ្មោះ «វន្តាសប្រេត»៖ ជាប្រេត ស៊ីតែរបស់ ឬស៊ីតែកំហាក ដែលគេស្តោះ ឬគេខ្ជាក់​ចេញ​ពីមាត់។ ប្រេតនេះ មានភ្នែកគ្រលួង មានមុខក្រញូវ ដុះរោមច្រើនស្រមូវ មាត់វៀចកំប៉ូវ ខ្នងកោងកំពួរ សក់​រួញ​ក្រញង់ ដោះប៉ោង ខ្លួនធុំក្លិនខ្មួរ ដៃជើងក្រញង់ ធ្មេញដុះខុសជួរ មានរូបរាងខ្ពស់ជង្គ្រោង ស្គមដូចកុកគ្រោង ដំបៅ​ពេញកាយ រាប់រយលានឆ្នាំ មិនដែលស្គាល់បាយ។ ជាប្រេតមិនបានធ្វើបុណ្យ ដោយចិត្តជ្រះថ្លា ស្តោះ​ដាក់​អាហារ ឲ្យអ្នកមានសីលខ្ពស់ ។

ប្រេតប្រភេទទី២ ឈ្មោះ «កុណបាសប្រេត»៖ ប្រេតនេះ ស៊ីតែសពខ្មោច។ ជាប្រេតអត់បាយរាប់កោដិឆ្នាំ ហើយស៊ីតែខ្ទុះឈាម នៃសពខ្មោចឥតបានប្រយោជន៍ទេ។ បើស៊ីណាស់ កាន់តែឃ្លានណាស់ ព្រោះ​មាន​ផល​កម្មចាស់ ដែលខ្លួនបានសាងឡើង។ ប្រេតប្រភេទនេះ មានពោះធ្លាក់ត្រយោក មុខខ្លីកំប៉ុក ភ្នែកប៉ុន​ត្រឡោក ចង្កាយារស្តោក ធ្មេញធំប៉ុនដប សក់វែងអូសដី ច្រមុះខើចខ្លី កស្តួចដូចដប ក្បាលធំជាងខ្លួន មិនសម​ប្រកប និង​ធុំក្លិនខ្លួនស្អុយអសោចិ៍។

ប្រេតប្រភេទទី៣ ឈ្មោះ «គូថខាទក»៖ ជាប្រេតស៊ីតែលាមក។ ជាប្រេត មានភ្នែករឹងទទឹង មាត់ខើច​សំញេញ ដុះរោមជិតឈឹង ច្រមុះត្រង់ភ្លឹង កខ្លីដូចហ៊ីង។ ក្បាលធំត្រមោង សក់ដុះខាងៗ កណ្តាលរលីង ត្រចៀក​កំប៉ិត ពោះធំកំភ្លឹងរូបរាងស្គមកំព្រឹង ក្លិនស្អុយ ខ្មោះៗសាច់ស្រែងកក្រោះ ដៃជើងធំស្ទក់ ខំដើរ​ស្កាត់​រក​គំនរលាមក មកធ្វើចំណី។ ប្រេតនេះ រស់នៅដោយស្វែងរក«លាមក» ធ្វើជាចំណី រាប់រយកោដិឆ្នាំ រស់​ដោយ​ផលកម្ម គឺពៀរវេរាពីជាតិមុន ជាជនពាលអត់មានសទ្ធា កោងកាចអប្រិយ។

ប្រេតប្រភេទទី៤ ឈ្មោះ«អគ្គិជាលមុខ»៖ ជាប្រេតច្រើន រស់នៅតាមដងព្រៃជ្រៅ ញកបព្វតា ក្បែរមាត់​សមុទ្រ លើដុំសិលា ស្រេកឃ្លានអាហារ ស្រេកទឹក និងពុំអាចឆីចំណីបាន ។ ប្រេតនេះមានភ្លើងឆេះ រោល​រាល​ពេញខ្លួនប្រាណ ភ្នែកហើមលៀន ភ្លើងឆេះរន្ធមាត់ មានដំបៅខ្លាំងស្រែកយំ គគ្រក់ ហុយផ្សែងព័ន្ធ​ព័ទ្ធ​សាច់​ស្បែកឡើងរលួយ ភ្លើងឆេះទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។ ពួកប្រេតនេះ គឺចង្រៃ ព្រោះមានកម្មសាងពីជាតិមុន។ ជា​មនុស្ស​ប៉ោឡែលេង នឹងព្រះសង្ឃបញ្ឆោតលេងសប្បាយ។

ប្រេតប្រភេទទី៥ ឈ្មោះ«សូចិមុខ»៖ ពួកប្រេតនេះ ច្រើនរស់នៅបព្វតាព្រៃជ្រៅ ភ្នំគិជ្ឈកូដ ហើយប្រេតនេះ ស្រេកឃ្លានអាហារចាក់ទឹកមិនចូល ញាត់បាយមិនទៅ ចេះតែរស់នៅ ដោយផលកម្មដែលខ្លួនបានសាង។ កាលពីជាតិមុន មិនបានធ្វើបុណ្យ មានទ្រព្យច្រើន តែចិត្តកំណាញ់មិនដាក់ទាន ឲ្យអ្នកក្រខ្សត់ សូម្បីតែមាតា​បិតា ក៏មិនឲ្យលោកពិសាគ្រប់ដែរ។ ប្រេតនេះ មានមុខមាត់ស្រួចដូចម្ជុល ក្បាលធំត្រមោង រន្ធមាត់ប៉ុនរន្ធ​គូទ​ម្ជុល ដៃជើងធំបែករាងទុលមុល ធំប៉ុនភ្នំ ភ្នែកលៀនក្រឡោត ក្រចកដៃសោតស្រែងស៊ីសុសដុំ ដុះវែង ក្រាស់​ចោតដូចជើងភ្នំ សក់ក្បាល ពុកមាត់ ពុកចង្កាដុះដូចព្រឹក្សា ។

ប្រេតប្រភេទទី៦ ឈ្មោះ «តណ្ហដិ្ឋត»៖ ប្រេតនេះ ច្រើនរស់នៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ដាច់ពីគេឯង ហើយស្រេក​ឃ្លាន​អាហារ ព្រោះស៊ីមិនបាន ស្រេកទឹកខ្លាំងណាស់ ឃើញបឹងស្រះ ស្ទុះទៅរក ប៉ុន្តែបានប្រែក្លាយ ទៅជា​ក្រួស​ថ្ម​ទៅ​វិញ ។ មានរូបរាងធំខ្ពស់ពេញចិត្ត ដៃជើង ធំៗ ខ្លួនធំដូចយក្ស សាច់ពព្លាក់ពពាល ឡើងចាង កវែង ក្បាលផ្អៀង ភ្នែកស្រលៀង ច្រមុះធំខ្លី រោមដុះស្រមាង ដៃជើងក្រញាង ធ្មេញសំញេញ បបូរមាត់ស្ពែះយារធ្លាក់សំយេះ ពោះ​ប៉ោងក្រអាញ ធំវែងដូចភ្នំ សាច់ស្បែកស្ពោតសាញ ដុះស្លែស្រមាញ ។

ប្រេតប្រភេទទី៧ ឈ្មោះ «សុនិជ្ឈាមក»៖ ប្រេតនេះ ច្រើនរស់នៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ឆ្ងាយដាច់ពីគេ ឬនៅលើ​កោះ​តែម្នាក់ឯង។ ព្រោះខ្លួនចង្រៃ ប្រព្រឹត្តតក់ម៉ក់ពេលឃើញសាមណៈ ឬស្មូមយាចក ប្រើពាក្យអាក្រក់ ជេរស្តី​ឲ្យ​លោក និយាយពាក្យចាក់ដោតឡកឡាយ បញ្ឆោតអ្នកមានសីល ឲ្យអាប់កិត្តិយស។ ជាប្រេត ដែលមាន​រូប​រាង​កាយ​គ្រាំគ្រា គ្មានពេលស្បើយ ពោះប៉ោងកំប៉ិត ផ្ចិតទុលលៀនស្អុយ ច្រមុះកញ្ឆត ភ្នែកដូចទីទុយ ដុះរោមច្រើន មាត់​ស្អុយ​ខ្មួរខ្មោះ សាច់ខ្មៅក្ងិត រាងខ្ពស់ស្គមស្វិតដៃជើងក្រោះ ម្រាមដៃដុះចង្កា។ ត្រចៀកបាក់ធ្លាក់យារដាប ដល់ស្មា សក់​ក្បាលវែងអាក្រក់ពេកក្រៃ។ ប្រេតនេះ មានកម្មក្រាស់ណាស់ បើមានចំណី គឺពុំអាចស៊ីបានទេ គឺ​មាត់​ដុះ​កន្ទុយ។

ប្រេតប្រភេទទី៨ ឈ្មោះ «សត្ថង្គ»៖ ជាប្រេតរស់នៅ ក្នុងព្រៃជ្រៅលើកោះ មានច្រើនរាប់ម៉ឺនសែនលាន។ កាល​ពីជាតិមុន អត់បានធ្វើបុណ្យ មានចិត្តកាច ។ ប្រេតនេះ ច្រើនរស់នៅឫស្យា ប្រកែកជាមួយម៉ែឪ ព្រម​ទាំង​វាយគាត់ ប្រើពាក្យប្រមាថជីដូន ជីតា ឬញាតិសន្តានបំភ្លេចគុណគេ បែរជាឲ្យទោសគេទៅវិញ។ ជាប្រេត​មាន​ដំបៅ​ពេញ​រាងកាយ ក្នុងសាច់សុទ្ធតែពងរុយ មានខ្ទុះពាសពេញខ្លួនប្រាណ ក្លិនស្អុយគគ្រុក ភ្នែកធំលៀន ច្រមុះ​ធំវែង ពោះ​ធ្លាក់ទ្រយុក ស្រែកថ្ងូររងទុក្ខ។ ដោយមានសេចក្តីស្រេកឃ្លាន ខំយកដៃខ្វារពោះពេញប្រាណ ក្រចក​វែង​មុត ខ្វេះ​ហែកសាច់បាន គឺសាច់ខ្លួនឯង យកមកស៊ីជាអាហារ។ ប៉ុន្តែបើស៊ីណាស់ រឹតតែឃ្លាន ព្រោះវា​មាន​កម្ម​​ក្រាស​ណាស់។

ប្រេតប្រភេទទី៩ ឈ្មោះ «បព្វតង្គ»៖ ប្រេតនេះ ច្រើនរស់នៅក្នុងដងព្រៃជ្រៅ នាហេមពាន្តភ្នំគិជ្ឈកូដ។ ជា​ប្រេតមានដៃខ្លីជើងខ្លី ខ្លួនវែងជ្រងក់ ធំខ្ពស់ដូចភ្នំ ក្បាលតូច កខ្លី សាច់រឹងដូចដំរី។ ចំពោះខ្លួនប្រាណវិញ គឺ​មាន​ភ្លើងឆេះរងំ ឆេះទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដូចភ្លើងឆេះភ្នំ។ ស្រេកឃ្លានអាហាររាប់កោដិឆ្នាំ ឃ្លានឥតមានស្រាក តែ​មិន​ស្លាប់ ព្រោះបានធ្វើបាបកម្មច្រើន និងទ្រាំរស់នៅបែបបនេះ រាប់រយឆ្នាំទៀតលុះអស់កម្មពៀរ។ កាល​ពីជាតិ​មុន ជាមនុស្សទុរជន មានចិត្តរឹងរូស ចងគំនុំឈ្លោះប្រកែក និងតាមព្យាបាទគេឯង ឥតកោតក្រែងអំពើអាក្រក់ ដែល​ខ្លួនបានសាង។

ប្រេតប្រភេទទី១០ ឈ្មោះ «អជគរង្គ»៖ ប្រេតនេះ ច្រើនរស់នៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ឬបុព្វតា ក្បែរសមុទ្រ​លើ​ដុំ​សិលា។ មានក្បាលច្រើនប្រភេទ ដូចជាពស់ថ្លាន់ សត្វខ្លា ឆ្មា គោ ក្របី...។ ប្រេតនេះចម្លែក មាន​រូបរាងប្លែក​ខុស​ប្រក្រតី ខ្លួនជាពស់ថ្លាន់ធំវៀនលើដី ធំវែងដូចភ្នំ។ ភ្លើងឆេះព័ទ្ធរុំទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ស្រេកឃ្លាន​អាហារ​គ្រប់​ពេល​វេលា ចេះតែថ្ងូរស្រែក ទុក្ខខ្លាំងពេកក្រៃ។ កាលពីជាតិមុន មិនបានធ្វើបុណ្យ ប្រព្រឹត្តប៉ោឡែ មិនខ្លាចម៉ែឪ ជីដូន​ជីតា ជេរអ្នកមានគុណថាឆ្កែឆ្មា។ ចំពោះព្រះសង្ឃ ក៏មិនខ្លាចប្រើពាក្យប្រមាថទៅទៀត ទើបធ្វើឲ្យប្រេតនេះ មាន​ក្បាលច្រើនបែបនេះឯង មានភ្លើង គ្រប់ពេលវេលាបែបនេះ ។

ប្រេតប្រភេទទី១១ ឈ្មោះ «វិមានិក»៖ ប្រេតនេះ គេហៅថា យមរាជទៅកាប់សត្វនរក ឈាមប្រឡាក់ព្រាច ពីព្រឹកដល់ល្ងាច អត់បាយអត់ទឹក វាយសួរចម្លើយ កាត់ទោសគ្រប់នរក ត្រួតត្រាលើគេទាំងអស់ ។ ពេល​ដែល​សោយសុខ គឺក្លាយខ្លួនទៅជាទេវបុត្រកម្លោះ មានរូបល្អឥតខ្ចោះ នៅក្នុងឋានសួគ៌ ស្រីទេពអប្សរចោម​រោម​សុំ​ស្នេហ៍។ ដល់ពេលសោយទុក្ខ កើតជាប្រេតចង្រៃរងទុក្ខវេទនា ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។ មានរូបធំទ្រមឹង រាងធាត់​ក្រអាញ ដុះរោមជិតឈឹង ពោះប៉ោងត្រង់ភ្លឹងសម្បើមអស្ចារ្យ ប៉ុន្តែសុខទុក្ខស្មើគ្នា។ តាមធម្មតាដៃកាន់អាវុធ ចិត្ត​កាចក្លៀវក្លា។ កាលពីជាតិមុន ជាមនុស្សស៊យប្រព្រឹត្តលេលា បានធ្វើទានខ្លះធ្វើតាមទម្លាប់ គឺបុណ្យក៏ធ្វើបាប ក៏ធ្វើក្នុងន័យប្រមាថ ដូចនេះហើយ ទើបផលកម្មសងទាំងពីរបែបនេះ។

ប្រេតប្រភេទទី១២ ឈ្មោះ «មហិទ្ធិក»៖ ជាប្រេត ដែលមានរូបល្អពេញទី ជា«ស្តេចនៃប្រេត»។ អ្នកមានឫទ្ធីល្អ ឥតមានពីរស្មើរូបទេព្តា។ មានគ្រឿង ស្លៀកពាក់ស្រស់ស្អាតពេកក្រៃ ទាស់តែស្រេកឃ្លានអាហារអ្វីៗ ត្រេកអរ​លើសលន់ ខំស្ទុះទៅចាប់ ភ្លើងឆេះពេកពន់។ បើមិនដូចនោះទេ ឃើញហើយ ខំស្ទុះចាប់កើបស្រវា បានដាក់​ក្នុងមាត់ លេបទៅកាលណា ស្រាប់តែក្លាយជាដុំដែកក្រហមច្រាលឆ្អៅ ឆេះឆាបក្នុងមាត់ស្រេកឃ្លានណាស់។ ព្រោះមានកម្មច្រើន ក្លិនស្អុយអស្ចារ្យ ល្អតែរូបកាយ។ ប្រេតនេះ កាលពីជាតិមុន បួសក្នុងសាសនា​ប្រមាថ​សុស​សាយ បួសមិនប្រព្រឹត្តវិន័យ បួសឆាន់តែបាយ ប្រព្រឹត្តអាក្រក់ធ្វើមិច្ឆាចារ ឆបោកគ្រហស្ថ ប្លន់​លាភ​សាសនា​វិន័យសិក្ខាមិនប្រតិបត្តិ។

តាមបែបទំនៀមទម្លាប់ ពិធីបោះបាយបិណ្ឌនេះ ជាពិធីមានន័យណាស់។ តែសម័យបច្ចុប្បន្ន បែរជាមាន​យុវវ័យ​មួយចំនួន យកពិធីនេះទុកជាការលេងសើច។ ដោយខ្លះ បានយកបាយបិណ្ឌគប់គ្នាលេង ខ្លះទៀតនោះ​យក​លេសថា ទៅបោះបាយបិណ្ឌ តែបែរជាណាត់ជួបគ្នា និងទុកជាកន្លែងទាក់ទងស្នេហាទៅវិញ។ យុវជន យុវនារី​ទាំងអស់ ដែលទៅបោះបាយបិណ្ឌ ត្រូវតែស្តាប់ឱវាទព្រះសង្ឃ និងអាចារ្យ និងត្រូវបោះដោយសេចក្តីគោរព។

» សូមអានអត្ថបទទាក់ទងបន្ថែម ដោយចុចនៅលើទីនេះ។៖

សូមបញ្ជាក់ថា ទាក់ទងនឹងជីវិតរស់នៅរបស់ប្រេតនេះ ភិក្ខុ លោក ស៊ីវ ស៊ុន (អ្នកនិពន្ធបទផ្ញើប្រាណ លើ​ផ្កា​ឈូកស ឬភ័ព្វសំណាង) បាននិពន្ធនូវ«ល្បើកប្រេត» ដែលរៀបរាប់ពីប្រភេទនីមួយៗ នៃប្រេត ការឈឺចាប់ ការ​ស្រេខឃ្លាន និងការរស់នៅ របស់ពពួកប្រេតទាំងនោះ។ ដោយឡែក «ទំនួញប្រេត» និពន្ធ និងស្មូតដោយ លោក ពេជ្រ សុខា ដែលច្រៀងរៀបរាប់ពីទុក្ខ បុណ្យ បាប របស់ឪពុកម្តាយដែលបានស្លាប់ និងកើតទៅជាប្រេត ព្រោះ​តែដើម្បីកូនៗ។ នេះបើតាមសង្ឃដីការ របស់ព្រះតេជគុណ យិន រតនសុធាវី។

សូមស្តាប់និងទស្សនាដូចខាងក្រោម៖

វីដេអូខាងក្រោមមួយទៀត ជាការសម្តែង និងឆ្លុះបញ្ចាំង អំពីជីវភាពនៅឋាននរក នៃពពួកប្រេតទាំ១២ពួក ពោរ​ពេញដោយមានទុក្ខញំញី ដ៍យ៉ាងក្រៃលែង។ វីដេអូនេះ ត្រូវបានបង្ហោះតាមគណនីហ្វេសប៊ុកឈ្មោះ លីម ហុក (Lim Hok) និងបានចម្លែងចែកចាយគ្នា ជាបន្តបន្ទាប់។ ពិធីនេះ ត្រូវបានរៀបចំឲ្យមានឡើង ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ពិសេសនៅភូមិតាំងដូង ឃុំតាំងដូង ស្រុកបាទី ខេត្តតាកែវ ដែលអ្នកសុកនោះ បានយកមនុស្សធ្វើជាប្រេត សម្រាប់លេងក្នុងថ្ងៃបុណ្យភ្ជុំ។ នេះបើតាមការអះអាង របស់ម្ចាស់ហ្វេសប៊ុកមួយ ឈ្មោះ គីម សេង (Seng Kim)។

-------------

«អាជ្ញាធរ​អប្សរា មិន​បាន​លក់​ដូរ​បូរាណ​វត្ថុ​​ក្នុង​តំបន់​អង្គរ​ទេ»

«អាជ្ញាធរ​អប្សរា មិន​បាន​លក់​ដូរ​បូរាណ​វត្ថុ​​ក្នុង​តំបន់​អង្គរ​ទេ»

អាជ្ញាធរអប្សរាមិនបានដាក់គោលការណ៍ ឬ គម្រោងណាមួយ ដើម្បីបំផ្លិចបំផ្លាញ តំបន់អង្គរ ដែលជាព្រលឹង​ជាតិខ្មែរ​នោះ​ទេ គឺមានតែគោលការណ៍អភិរក្ស និងកែលំអរ តាមការសិក្សារបស់អ្នកជំនាញច្បាស់លាស់ មិនមានដូចជាអ្វី ដែលអ្នក​មិន​បានយល់ច្បាស់ពីអង្គរ និយាយនោះទេ។ នេះជាការថ្លែងអះអាង របស់អ្នកស្រី ចៅ ស៊ុនកិរិយា អ្នកនាំពាក្យអាជ្ញាធរ​ជាតិ​អប្សរា ប្រតិកម្មទៅនឹង ពាក្យចចាមអារាមមួយចំនួន ក្នុងពេលកន្លងមកថ្មីៗ ដែលចោទអាជ្ញាធរជាតិមួយនេះ ថាបានលក់​ដូរ វត្ថុមានតម្លៃ នៅក្នុងតំបន់អង្គរ និងមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ ក្នុងការអភិរក្ស វត្ថុបុរាណទាំងនោះ ជាមរតកជាតិខ្មែរ។

នៅក្នុងកិច្ចសម្ភាសតាមទូរស័ព្ទ ជាមួយនឹងទស្សនាវដ្តីមនោរម្យ.អាំងហ្វូ កាលថ្ងៃទ២៨ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១៥ អ្នកស្រី ចៅ ស៊ុនកិរិយា បានពន្យល់ថា ចំពោះកំណាយ ដែលបានរកឃើញ កាលពីឆ្នាំ២០១២ នៅប្រាសាទតាព្រហ្ម ជាវត្ថុមានតម្លៃ ក្នុង​នោះមានដូចជា ម្កុដ ឬភ្នួងសក់ធ្វើពីមាស មិនមានបាត់បង់ទៅណាទាំងអស់ គ្រាន់តែអាជ្ញាធរអប្សរា មិនបានដាក់​បង្ហាញ ជាសារធារណៈប៉ុណ្ណោះ គឺធ្វើការក្សាទុក នៅកន្លែងមានសុវត្តិភាព។

អ្នកស្រីបញ្ជាក់ថា ដោយសារតែ​បុគ្គលមួយ​ចំនួន មិនបានឃើញរបស់ទាំងនោះ ទើបបាននាំគ្នាបំផុសបំផុលព័ត៌មាន ថា​អាជ្ញាធរអប្សរា បានលក់ទៅឲ្យប្រទេស​ជិត​ខាង។ តែក្នុងនាមអ្នកស្រី ជាអ្នកនាំពាក្យអាជ្ញាធរអប្សរាម្នាក់ អ្នកស្រីសូម​ឲ្យ​អ្នក​ទាំងនោះមេត្តា ពិចារណាឲ្យបានច្បាស់ មុននឹងជឿអ្វីមួយ ដែលមិនមែនជាការពិត។

អ្នកនាំពាក្យ បានប្រាប់ឲ្យដឹងទៀតថា វត្ថុដ៏មានតម្លៃទាំងនោះ ធ្លាប់បានដាក់ពិពណ៍ដោយសេរីម្តង រួចមកហើយ កាលពី​ឆ្នាំ២០១២ នៅក្នុងកម្មវិធីបុណ្យចំរើនព្រះជន្ម នៅវាលព្រះមេរុ៍ នៅរាជធានីភ្នំពេញ ក្នុងនោះមានទាំងព្រះមហាក្សត្រ និង​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី ក៏ដូចជាមហាជន បានទស្សនាដោយសេរី។ តែដោយសារមានការពិភាក្សា និងការព្រួយបារម្ភ ពីជនខិល​ខូច​មួយចំនួន អាជ្ញាធរមិនបានដាក់បង្ហាញ ជាសារធារណៈទេ គឺទុកសម្រាប់ ពេលមានពិធីបុណ្យទានធំៗ នៅក្នុង​ប្រទេស។

បុគ្គលិកមួយរូបទៀត ដែលធ្វើការនៅក្នុងអាជ្ញាធរអប្សរាដែរ បានថ្លែងប្រាប់ក្នុងលក្ខខណ្ឌ មិនបញ្ចេញឈ្មោះថា រូប​លោក​ផ្ទាល់ ជាអ្នកនៅជាមួយវត្ថុបុរាណទាំងនោះ ជាច្រើនឆ្នាំហើយ មិនមានបាត់បង់ទៅណាទេ។ លោកមិនដឹងពីមូលហេតុ ថា​ហេតុអ្វី បានជាមហាជន បែរបានពាក្យលេចលឺទាំងនេះ ហើយមកចោទប្រកាន់អជ្ញាធរអប្សរានោះ? មន្ត្រីរូបនោះ បាន​សំណូម​ពរ​ឲ្យកូនខ្មែរទាំងអស់ មេត្តាទុកចិត្តទុកថ្លើម ថាខ្មែរមានប្រាសាទ ដែលជាដូងព្រលឹង នៃប្រទេសជាតិ ដូច្នេះសូម​ជួយ​ថែរក្សាទាំងអស់គ្នា និងសូមបញ្ឈប់ នូវទង្វើដែលមិនច្បាស់លាស់ ទាំងនេះចោល។

មន្ត្រីដដែល បានពន្យល់ថា រាល់ពេលកំណាយឬ ទទួលបានវត្ថុមានតម្លៃណាមួយ នៅក្នងតំបន់អង្គរ គឺមានអ្នកត្រូត​ពិនិត្យ​ត្រឹមត្រូវ ជាពិសេសអ្នកជំនាញជាតិ និងអន្តរជាតិ សហការជាមួយអាជ្ញាធរអប្សរា និងអជ្ញាធរមូលដ្ឋាន ដើម្បីធ្វើការក្សាទុក នូវវត្ថុមានតម្លៃទាំងនោះ។ ម្យ៉ាងទៀត អជ្ញាធរដែលពាក់ព័ន្ធទាំងនោះ មានតួនាទីកក្នុងការជួយដឹងលឺ ពីវត្ថុដ៏មានតម្លៃ ដែល​បានជីកកកាយរកឃើញ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺមានតែអ្នកគ្មានជំនាញទេ ដែលមិនដឹងពីការក្សាទុកទាំងនេះ៕


ម្កុដមាស នៅពេលជីករកឃើញ ដំបូង។


ម្កុដមាស ត្រូវបានអាជ្ញាធរអប្សារា យកមកបង្ហាញ ប្រាប់អ្នកសារព័ត៌មាន នៅថ្ងៃទី២៨ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១៥នេះ។

មហា​សង្ក្រាន្ត​ឆ្នាំ​មមែ ពុទ្ធ​សករាជ​២៥៥៩ គ្រិស្ត​សករាជ​២០១៥

មហា​សង្ក្រាន្ត​ឆ្នាំ​មមែ ពុទ្ធ​សករាជ​២៥៥៩ គ្រិស្ត​សករាជ​២០១៥

សុភមស្តុ ! វរមង្គលាជយាតិរេក

ព្រះពុទ្ធសករាជព្រះសាសន អតិក្កន្តាកន្លងទៅហើយ បាន២៥៥៨ ត្រឹមថ្ងៃ១៥កើត ខែពិសាខ លុះដល់ថ្ងៃ១រោច ខែ​ពិសាខ ឆ្នាំមមែ សប្ដស័ក តទៅ ចូលពុទ្ធសករាជ ២៥៥៩។ នឹងគណនាឆ្នាំមមែឥឡូវនេះ សង្ក្រាន្តចូលមក នៅថ្ងៃអង្គារ ១១រោច ខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៥ ខែមេសា គ.ស.២០១៥ វេលាម៉ោង១៤ និង០២នាទី។

ពេលនោះ ព្រះអាទិត្យចេញពីមីនរាសី ទៅឋិតនៅឯមេសរាសី តាមផ្លូវគោវិថី គឺផ្លូវកណ្ដាល មានទេពធីតាមួយព្រះអង្គ ជាមគ្គនាយិកា ព្រះនាម រាគ្យសៈទេវី ជាបុត្រីទី៣ នៃកបិលមហាព្រហ្ម គង់នៅចាតុម្មហារាជិកា ទ្រង់អម្ពរពណ៌ខ្មៅ លម្អ​នៅព្រះកាណ៌ ដោយសៀតផ្កាឈូក អាភរណៈទ្រង់ពាក់កែវ មនោរា ភក្សាហារទ្រង់សោយ លោហិត ព្រះហស្តស្ដាំទ្រង់ ត្រីសូល៍ ព្រះហស្តឆ្វេងទ្រង់ ធ្នូ ទ្រង់គង់លើខ្នង អស្សតរ (សេះ) ជាពាហនៈ នាំអស់ទេវបុត្ត ទេពធីតា ទាំងមួយសែនកោដិ ហោះទៅកាន់គុហាកែវធម្មមាលីនា ទីភ្នំកៃលាស ខេត្តហេមពាន្ត ជាទីតម្កល់ទុក នូវព្រះសិរសា កបិលមហាព្រហ្ម ដែល​តម្កល់លើពានមាស នាំមកដង្ហែប្រទក្សិណ ភ្នំព្រះសុមេរុរាជ តាមផ្លូវព្រះអាទិត្យចរ ចំនួន៦០នាទី (២៤ម៉ោង)។

លុះដង្ហែគ្រប់តាមវេលាហើយ ក៏នាំយក ព្រះសិរសា កបិលមហាព្រហ្មនេះ ទៅតម្កល់ទុកកន្លែងដើមវិញ ហើយប្រជុំ​ទេវបុត្ត ទេពធីតា ទាំងមួយសែនកោដិ ចូលទៅស្រង់ទឹក អនោតត្តមហាស្រះ ដែលមានទឹកហូរ ចេញពីបំពង់ថ្មកែវ ដែល​ជា​មាត់​គោឧសភរាជទាំង៧ ត្រជាក់ក្សេមក្សាន្តព្រះរាជហឫទ័យ ហើយនាំគ្នាចូលទៅ សមាទានរក្សាសីល ដោយ​សោ​មនស្ស​រីករាយ គ្រប់ព្រះអង្គ ក្នុងភគវតីសភាសាលា ដែលវិស្សកម្មទេវបុត្តនិមិត្តថ្វាយ ដើម្បីបន្ទោបង់អពមង្គល ឲ្យ​ជ្រះ​ស្រឡះហើយ ចម្រើននូវសិរីសួស្ដី ជ័យមង្គលជន្មាយុយឺនយូរ ដល់ទេវតា និងមនុស្សសត្វផងទាំងឡាយ តាំងពី​ឆ្នាំ​ថ្មី​ចូល​មក​នេះ បាន​ទូលំទូលាយ សុខក្សេមក្សាន្តតរៀងទៅ។

ថ្ងៃចូលឆ្នាំថ្មី ឬថ្ងៃមហាសង្ក្រាន្ត

- ថ្ងៃអង្គារ ១១រោច ខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៤ ខែមេសា គ.ស.២០១៥ វេលាម៉ោង ១៤ និង០២នាទី ជាថ្ងៃចូលឆ្នាំមមែ សប្ដស័ក ជាថ្ងៃ មហាសង្ក្រាន្ត។
- ថ្ងៃពុធ ១២រោច ខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៥ ខែមេសា គ.ស.២០១៥ ជា វរៈវ័នបត។
- ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ១៣រោច ខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៦ ខែមេសា គ.ស.២០១៥ នៅវេលាម៉ោង១៨ និង២១នាទី ៣៦វិនាទី ជា វរៈឡើងស័ក គម្រប់ជាសង្ក្រាន្តបីថ្ងៃ ស្រេចបរិបូណ៌ ចូលជាសកល ឆ្នាំមមែ សប្ដស័ក ចុល្លសករាជ១៣៧៧ និង​មហា​សករាជ១៩៣៧ តទៅ។

នៅក្នុងឱកាសសង្ក្រាន្តទាំងបីថ្ងៃ សូមអស់ប្រជាពលរដ្ឋ ប្រុសស្រីផងទាំងឡាយ រៀបចំពលិការ គ្រឿងសក្ការបូជា អុច​ប្រទីបជ្វាលា ថ្វាយព្រះរតនត្រ័យ និងទទួលស្វាគមន៍ ទេវបុត្ត ទេពធីតាឆ្នាំថ្មី ហើយខំលះបង់ចិត្តអាក្រក់ អន្យតិរ្ថិយ ជា​ចិត្ត​អប្រីយ៍ ជាប់ដោយគំនុំគុំកួន ព្យាបាទឈ្នានីស ដែលកើតមានក្នុងឆ្នាំចាស់ ឲ្យស្រឡះ តាំងចិត្តប្រព្រឹត្តល្អ ប្រកបដោយ មេត្តា ករុណា មុទិតា ឧបេក្ខា និងបញ្ញា ធ្វើបុណ្យសុន្ទរ៍ទានតាមប្រពៃណី រក្សាសីលប្រាំ ឲ្យបានជាប់ជានិច្ច នោះទេវតា និង​ឲ្យពរសព្វសាធុការ លោកអ្នកនឹងមានសិរីសួស្ដី សុភមង្គល វិបុលសុខគ្រប់ប្រការ តាំងពីឆ្នាំថ្មីនេះតរៀងទៅ។

រណ្ដាប់ទទួលទេវតា

រណ្ដាប់ទទួលទេវតា តាមទំនៀមទម្លាប់ ពីបុរាណរៀងរហូតមក ត្រូវរៀបរានទទួលទេវតា នៅខាងមុខផ្ទះមួយ សម្រាប់​តាំងគ្រឿងពលីការផ្សេងៗ។ ត្រូវរៀបក្រាលសំពត់ពណ៌ស ហើយរៀបចំនូវគ្រឿង សក្ការបូជាទេវតា មានជាអាទិ៍បាយសី ៩ថ្នាក់មួយគូ បាយសី៧ថ្នាក់មួយគូ បាយសី៥ថ្នាក់មួយគូ បាយសី៣ថ្នាក់មួយគូ បាយសីប៉ាឆាមមួយគូ ស្លាធម៌មួយគូ ទឹក​អប់មួយគូ (ទៀន៥ ធូប៥) លាជ៥ ផ្កា៥ ដាក់លើជើងពាន១គូ ចេកនួន ចេកណាំវ៉ា ជើងពានមួយគូ ផ្លែឈើ១១មុខ រៀប​ដាក់​ជើង​ពាន១១គូ ដូងឡៅមួយគូ ទឹកស្អាតពីរកែវ។

ស្រេចហើយ នៅវេលាម៉ោង ដែលទេវតាចុះមក ត្រូវជួបប្រជុំក្រុមគ្រួសារ ដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះ នាំគ្នានមស្សការ ព្រះ​រតនត្រ័យ សមាទានសីល ហើយតាំងចិត្តឲ្យបានស្អាតបរិសុទ្ធ ជ្រះស្រឡះ នូវមន្ទិលទាំងពួង តម្កល់ចិត្តរំពឹងគិត ទៅ​លើ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះ​ធម៌ ព្រះសង្ឃជាទីពឹងទីរំឭក លុះចប់ពិធីទទួលទេវតា។

ចំពោះបាយសី ៩ថ្នាក់ ៧ថ្នាក់ ជាទំនៀមនៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំង ចំពោះប្រជារាស្ត្រ គួរធ្វើត្រឹម៥ថ្នាក់ចុះមក ឬរៀប​ត្រឹម​គ្រឿង​សក្ការបូជា ដែលមានទៀនប្រាំ ធូបប្រាំ ស្លាធម៌កូនចេកមួយគូ ក៏ល្មមសមគួរដែរ។ ចំពោះផ្លែឈើ សម្រាប់​ប្រជា​រាស្ត្រ គួររៀបឲ្យបានត្រឹម៣ ឬ៥មុខ ជាការប្រសើរ គឺរៀបទៅតាមធនធានរបស់ខ្លួន ។ នៅគ្រប់ដង្វាយទាំងអស់ ត្រូវ​ដាក់​ផ្កា​ម្លិះ​ភួងពីលើ គ្រប់ដង្វាយ នៅលើជើងពាន និងលើបាយសី ត្រូវដោតទៀន ហើយដុតបំភ្លឺ។

ទំនាយប្រចាំថ្ងៃ

កេណ្ឌព្រះពិរុណសាស្ត្រ ឆ្នាំនេះ ភពអាទិត្យ ជាអធិបតី ដឹកនាំផ្លូវទៅសុំទឹកភ្លៀងពីស្ដេចនាគ ហើយបាននាគ៣ បង្អុរ​ទឹក​ភ្លៀង​៤០០មេ ដែលចែកចេញជា៖
- ចក្រវាឡ ១៦០មេ
- ព្រៃហេមពាន្យ ១២០មេ
- មហាសមុទ្រ ៨០មេ
- និងជម្ពូទ្វីបមនុស្សលោកយើង មានចំនួន៤០មេ បណ្ដាលឲ្យមានទឹកភ្លៀង នៅដើមឆ្នាំ កណ្ដាល និងចុងឆ្នាំភ្លៀងស្មើ​ល្អ។

- កេណ្ឌធារាទិគុណ ឆ្នាំនេះមានកេណ្ឌ ត្រូវត្រង់តេជោធាតុចុះ ទំនាយថា ភ្លើងកាចសាហាវជាងឆ្នាំកន្លងទៅ។
- ទំនាយទឹកទន្លេ ឆ្នាំនេះ ទំនាយអំពីទឹកទន្លេមានសំណល់៨ ទំនាយថាទឹកទន្លេមានជាមធ្យម មិនធំមិនតូច។
- កេណ្ឌធញ្ញាហារ ឆ្នាំនេះមានកេណ្ឌ (៣) មានឈ្មោះថា មជ្ឈិមា ទំនាយថា ស្រូវដំណាំស្រែចម្ការ នឹងបាន​ផល​ពាក់​កណ្ដាល ខូចខាតអស់ពាក់កណ្ដាលភោជនាហារបានផលជាមធ្យម។ ប្រជានុរាស្ត្រមានសេចក្ដីសុខខ្លះទុក្ខខ្លះស្មើគ្នា។
- ទំនាយការធ្វើស្រែ ទំនាយកេណ្ឌ ការធ្វើស្រែមានសេស២ ទំនាយថា ស្រែទំនាប និងស្រែដីទួល បានផលល្អ​ដូចគ្នា ទាំង​ពីរ​យ៉ាង។
- កេណ្ឌព្រឹក្សា ឆ្នាំនេះត្រូវចំសេស២ ត្រូវត្រង់ ដើមល្វា ជាស្ដេច មានទំនាយ មនុស្សផងទាំងឡាយ មានសេចក្ដី​សុខ​ក្សេម​ក្សាន្ត។
- កេណ្ឌព្រះអាទិត្យ ឆ្នាំនេះព្រះអាទិត្យធ្វើដំណើរដោយជិះដំរី ទំនាយថា ភ្លៀងកាចសាហាវ ស្រុកនាម នាគ​ធ្វើយុទ្ធ​សង្គ្រាម និងស្រុកនាមគ្រុឌ និងនាមកណ្ដុរ៕